Ayna da asılı kalmıştı gözleri...


Hayatımın en güzel yıllarını, istediklerimi ve içimden gelenleri erteleyerek geçirdim. Şimdi kendime döndüğüm her an, yaşayamadıklarımı ve biriktirdiğim sessizliklerimi görüyorum. Umutsuz değilim ama umut edecek bir hayalim yok, üzgünüm.


Konuşmamamdan yakınıp durdular çoğu zaman. Oysa, kendimi anlatmaya çalıştığım her an daha çok kırdılar, susturdular. Suçladılar... Yanlış anladılar... Kendime kızdım, kızdıkça daha çok sustum.


-''Ben çok yalnız hissettim kendimi'' dedim... İçimde ki saklı duyguları görmenin zorluğunu bilemedim... Yaşadığımdan belki de... Ve o altı sözcükte ne çok şey gizliydi ama anlatamadım-anlamadı... -ki duyduklarım değersizliğimin yüzüydü... Çok üzüldüm...


En derin varlığımı dökmeye başladığım an, anlaşılmayı bekledim. Yok saysaydım içimi ve dile getirmeseydim yorgunluğumu, bu denli kırılmazdım belki de. Ve ezilmezdim sözcüklerin ağırlığında. İçim içime sığsaydı eğer...



Şimdi avazım çıktığı kadar bağırsam neye yarar? Anlatamayacağım. Ve ben yine kendime gömüleceğim. Artık daha çok korkuyorum duyacaklarımdan. Çoğaldıkça sessizliğim, telafisi olmayan kırgınlıklara bulanıyorum.


dedi...

Son cümlesinin ardından ağladı uzun uzun...


Daha iyiydi şimdi. Birikenleri yok saymak için bir adım atmıştı kendince. Artık hiç konuşmayacaktı. Sadece anlayacaktı ve kendine kızacaktı anladıklarından ötürü. Ertelediği hayallerine ise çoktan yol vermişti. Geldiği gibi yaşayalı hayatı, hayli bir zaman olmuştu. Geçmişi kendisinde bırakmayı umut etti. Zaman herşeyi iyileştirirdi nasıl olsa...



Ve hiç unutmayacaktı,

Pollyanna herzaman (u)mutluydu...



gathering